Cousas cativas

Para ti.

2011-08-20T00:28:00.005+02:00

Aquí te dejo una bolsa que contiene semillas, es de tela azul, la ves?.En su interior encontrarás pepitas, huesos que a pesar de su aspecto seco y ajado podrás sembrar en su tiempo.Unidas a una tierra negra y húmeda podran creear, con suerte, vida.
Suspendidos en el aire quedan mis locos pensamientos, mis cortas charlas contigo, mis errores, por si en algún momento pueden servirte de apoyo, punto de partida o de refexión.
Y sobre todo quiero legarte mi aliento, puede que en alguna ocasión el tuyo falte, tómalo, no tengo nada mas.

Mujeres

2011-08-20T00:13:00.003+02:00

2011-07-31T15:06:00.003+02:00

Cocinitas "picar" aquí

Teo y Juanjo

2011-07-27T23:36:00.000+02:00

Hoy Teo aprendió algunas cosas nuevas:

1-a bajar las escaleras de un coche de bomberos...

2- que no todos los gatos hacen "miau"...

3- que hay amigos grandes y pequeños....

2011-05-21T18:47:00.000+02:00

¡Navega y cuéntame lo que ves!

2011-05-05T18:47:00.015+02:00

...y durante mucho tiempo, a primeros de Mayo, le regalaban muguet.

Este año, por las mismas fechas, las fresias llegaron a sus manos llenas de color y de aroma. ...
De nuevo recordó una larga historia que guardará para siempre entre sus tesoros.
¡Su pequeño mundo!

Adéu

2011-03-13T23:59:00.007+01:00

Aguas de Marzo

2011-02-24T12:55:00.006+01:00

Niki de Saint-Phalle

2009-12-22T19:16:00.023+01:00

Mi hija tiene una fuente favorita en París, la "Fontaine Stravinsky" , muy cerquita du Centre Pompidou.

(Place Igor Stravinski)
Catherine Marie-Agnes Fal de Saint Phalle. Niki.

Ennio Marchetto

2009-12-14T23:50:00.002+01:00

Cuando las ranas hablen

2009-12-05T17:36:00.003+01:00

Juegas?

2009-12-04T19:22:00.013+01:00

Un cualquier algún día siniestro soleado lluvioso ventoso otoñal Jacobo fue a visitar felicitar cumplir saludar a Pepe.
Solamente únicamente exclusivamente en esa ocasión olvido ignoró omitió descuidó las naranjas de su huerto que siempre constantemente continuamente invariablemente le obsequiaba regalaba daba ofrecía donaba.
Ahora Pepe ya no le reconoce admite acepta aplaude soporta tolera.

Zoom

2009-12-04T18:19:00.003+01:00

de Edu González

2009-12-04T17:43:00.002+01:00

Gústanos xogar e punto!

2009-11-17T15:46:00.004+01:00

2009-10-30T21:13:00.009+01:00

2009-10-30T19:09:00.004+01:00

De Jorge González

2009-10-28T21:55:00.012+01:00

... mais je suis étrangement touchée á Paris.

2009-10-17T23:24:00.008+02:00

Wir wollen: Sonne statt Reagan (Queremos: sol en lugar de Reagan) 1982.

Ser rebelde...duele?

2009-10-17T20:41:00.005+02:00

¿Recuerdos?

La cancion mas hermosa del mundo

2009-10-12T23:27:00.016+02:00

"Yo tenía un botón sin ojal, un gusano de seda,

medio par de zapatos de clown y un alma en almoneda,

una hispano olivetti con caries ..."

D. Sabina

6º Certamen Secuenciacero

2009-10-09T19:13:00.000+02:00

THE LAST PATROL

2009-10-04T19:30:00.005+02:00

de Cora Peña.

La primera y única película, musical de guerra, hecha en Galicia.
Se estrenó en verano del 2000.

Otoño

2009-10-04T18:32:00.006+02:00

Sin llamar se cuela poco a poco
con sus días cortos.
Colores cálidos, luz especial
y nos recuerda que
todo tiene un comienzo y un final
ambos necesarios
para crear
vida.

You've Got a Friend

2009-10-04T17:02:00.000+02:00

Centre Pompidou

2009-09-28T22:45:00.014+02:00

Os invito a "visitar" una exposición mas que interesante : Elles , en el Centre Pompidou.

Imagen: Obra de Catherine Marie-Agnes Fal de Saint Phalle

a... ¡ Julio León !

2009-09-21T21:50:00.002+02:00

El sombrero

2009-09-19T22:25:00.011+02:00

¡Me voy!

Ponerse el sombrero fue lo último que hizo.

No miró, no escuchó los cantos de sirena.

Con decisión abrió la puerta y salió.

Ese gorro siempre le había servido para sentirse invisible.

Ya nadie la ve.

6º Certamen Secuenciacero

2009-09-19T13:42:00.000+02:00

Waltzing Matilda

2009-09-16T23:11:00.013+02:00

imagen de Rashkevich Katya

Una vez un alegre vagabundo acampó junto al rio, bajo la sombra de un eucalipto.
Cantaba : ¿quién vendrá a vagabundear conmigo? ...

Me gusta "Waltzing Matilda", siempre me gustó.
Es considera,tradicionalmente, una canción australiana que celebra el desafío de la gente pobre frente al poder de los ricos y del estado autoritario.

Cartel 6º Certamen Secuenciacero

2009-09-15T17:16:00.007+02:00

Diseñado por: Sinatura

La edad del cielo

2009-09-09T00:17:00.010+02:00

No somos más
que una gota de luz,
una estrella fugaz,
una chispa, tan sólo,
en la edad del cielo.
No somos lo
que quisiéramos ser,
solo un breve latir
en un silencio antiguo
con la edad del cielo.
Calma,
todo está en calma,
deja que el beso dure,
deja que el tiempo cure,
deja que el alma
tenga la misma edad
que la edad del cielo.
No somos más
que un puñado de mar,
una broma de Dios,
un capricho del Sol
del jardín del cielo y
no damos pie
entre tanto tic tac,
entre tanto Big Bang,
sólo un grano de sal
en el mar del cielo.

Jorge Dexler

La selva no se vende

2009-08-25T23:10:00.013+02:00

foto de Fermín Rodríguez Campoamor

"La selva no se vende, la selva se defiende"

Con este grito 10.000 indígenas de la amazonía peruana abandonaron la selva para defender su derecho a vivir.
¿Que pasó en el Perú el 5 de Junio de este año?

Sombras

2009-08-19T23:09:00.019+02:00

la imagen es de Metin Demiralay

Vela en el viento, con su vestido de color blanco, quería ser.
Varitas de plata para imitar a la Luna.
Manos mojadas sacudian la lluvia que a nadie mojaba.
Hojas de un libro que jamás escribió...
Y en las sombras de las noches, a veces, con esto soñaba.

Pablo

2009-08-17T22:59:00.004+02:00

Luci

2009-08-12T16:30:00.014+02:00

Erase que se era una luciérnaga.

Para poder contemplarla desde muy cerca Purimari y Antónluis tuvieron una ocurrencia, meterla en un tarro de cristal: "aquí será nuestra para siempre y tendremos luz todas las noches de verano".
A los pocos segundos de saberse allí, atrapada, Luci dejó de brillar, para siempre.

¡Que fiesta!

Las Perseidas

2009-08-11T22:55:00.013+02:00

Espero que podáis ver esta noche "la lluvia de estrellas".
Los deseos en ocasiones se cumplen, de manera que afinar cuando cerreis los ojos.

Siento envida de quien desde un lugar especial y en buena compañía pueda atrapar esos instantes.

2009-08-07T23:21:00.007+02:00

Camille

Secuenciacero

2009-08-06T22:53:00.012+02:00

6º Certamen de Secuenciacero.

La merienda

2009-07-31T22:42:00.016+02:00

¡A la playa!
Toda la idea era darse un chapuzón y secarse al sol.
Monto el campamento en un lugar que encuentro libre, estaba alta la marea.
Muy cerca una niña de dos años, mas o menos, queriendo ir al "aba".
Su mamá la sujetaba por un brazo ya que le "faltaba" por merendar: un plátano gigante, una pera, fresas, un yogur y dos rebanadas de no se qué. "Después, te dejaré jugar e ir a bañarte".
La pequeña me miraba buscando complicidad, lo leía en sus ojitos.
Mientras fui al agua, (un buen rato), me sequé al sol y recogí el tenderete, ella seguía allí comiendo, sentadita.
No se la razón, pero durante el regreso a la ciudad me invadió un sentimiento de impotencia.

Flaqueza

2009-07-30T23:53:00.005+02:00

No es publicidad, solamente me parece genial.

La botella

2009-07-28T22:29:00.015+02:00

Cantaba"avec ma gueule de métèque" y escribía a diario un papel con muchas letras que introducía en una botella que mas tarde dejaba en la orilla del mar. Desconocía el destino exacto pero sabía que ella la recogería.
Dibujó garabatos, compuso versos, recuerdos, soñaba.
Ahora sigue depositando los envases de cristal en el lugar de siempre, vacíos.

Te-la

2009-07-24T22:47:00.010+02:00

No la cortes, te-la lastimarás.

Su tallo es delgado, pero fuerte.

Sabe moverse con el viento, así consigue que las hojas de la flor no se caigan.

¡ Tan espectacular y tan frágil !

A lira

2009-07-23T21:52:00.012+02:00

Del director gallego Mario Iglesias con un universo de imágenes propias de gran fuerza e intensidad.
"A lira" es un canto tradicional de las Azores que popularizó Adriano Correia de Oliveira en el que invité a un coro de lujo afro-gallego-portugués para una revisión íntima, al tiempo que épica de este hermoso tema en el que me da el contrapunto la voz grave y profunda del azoriano

Ops

2009-07-20T23:57:00.010+02:00

Ilustración de Alberto Ruggieri
¿Como te va Iz?
Ya ves,caminando, De
¡Ops!, que casualidad, igual que yo.

El abanico

2009-07-16T15:44:00.029+02:00

La pintura es de Max Pechstein

Ruido y polvo en una tarde de verano.

Están reconstruyendo el casco antiguo de la ciudad. Las calles estrechas son intransitables.
En medio del caos estaba ella, en su banco rojo, edad indefinida , pero si superior, con mucho, a los 70.¡Buenas tardes! se saludaBuenasss
Continuó hablando, alzando la voz:
¡ ya ves , aquí haciendo publicidad del negocio, que en dos semanas desaparecerá ...
quería compartir su preocupación , de una manera breve, con quien la quisiese escuchar....ochenta años sin cerrar las puertas jamás , ofreciendo los servicios del oficio mas antiguo del mundo.Al fondo, en medio de una zanja, una puerta seguía abierta, tres mujeres esperando clientes fuera de ella.
Y la Magdalena añadió gritando para despedirse ...
.. y ninguna tendremos derecho al paro, ni a la ayuda familiar y por su puesto tampoco al sistema pensiones, tiene gracia , ¿ verdad?.

Primera vez

2009-07-14T23:10:00.014+02:00

Aquí se pone el sol igual que allí.
Y nos regala su oro, lo regaló desde el principio de los tiempos.
Lo regalará por siempre.
Sin pedir nada a cambio.
¿Alguien da más?

Gabrielle Bonheur

2009-07-12T21:28:00.011+02:00

La cultura del moreno nada tiene que ver con la salud.
Realmente creemos que demuestra la posición social de la persona.
En el siglo XVIII, toda la gente se maquillaba la piel con un tono blanquecino y, en algunos casos, llegaban a beber vinagre para aclarar la piel por una sencilla razón, los nobles no trabajaban, por lo que no tenían que pasar horas bajo el sol como hacían los campesinos.
Pero llegamos sus descendientes y Coco Chanel en los años 20, cambiamos de criterio, ya está.

Y es que estar moreno significa:
Que tienes tiempo libre.
Una casa donde dormir cerca de la playa, que mola mogollón, sobre todo para quienes no hacen de la mar su vida.
Y te das la mano con la gente "bien".

Gabrielle Bonheur, con muchos años de retraso, felicidades por ser maestra en marketing.

Soñé un sueño

2009-07-12T18:48:00.014+02:00

Un árbol anciano lleno de flores casi todo el año regalaba su orgullo a quien lo contemplaba.

Generoso, fuerte, con ese "savoir faire" que solo los grandes poseen.

De repente apareció la especulación, una bulldozer.

Le grité con todas mis fuerzas pero el, al no ser marinero, ignoraba que
existen temporales que no podemos capear.

Cuando conseguí despertarme no podía sonreír.

A ras de suelo

2009-07-10T21:19:00.015+02:00

Esta tarde observé que hasta en la playa las personas tienen SU sitio.

Mi silla, mi rincón en el sofá, Mimiiii...

Parece una escala musical que comenzase en la nota Yo.

Juguete roto

2009-07-03T22:31:00.011+02:00

Y se rompió.

El puzzle ya era inmenso, en su rostro e imagino que también en su alma .
Alguien hecho a retazos, infancia jugando a ser mayor, al crecer intentado ser niño, ese, el que le robaron.

Su música es y será universal.

Escribió dos libros: Moonwalk, autobiografía que relata su vida hasta 1988, y Dancing in the dream, un libro de poemas y reflexiones sobre diversos temas.

Redactó el storybook E.T. el extraterrestre.

Deica, Michael Joseph.

Xoaniña

2009-07-02T22:55:00.016+02:00

Es de las mas pequeñas de una población.

Está intentando volar. Plas-plas, nueve las alitas y casi despegue como un "Jumbo".

Felíz con su capa roja de puntitos negros; en la cabeza antenas, no parabólicas, no, mucho mas chulas.

Y pasan dos segundos...

¡Unha xoaniña! .Dalle a volta, que cara arriba non pode voar, non pode camiñar.

Sonche moi parvos estes ANIMAIS.

Eu, eu "Jane", ti ..."Chita".

La torre de Hércules

2009-06-27T20:39:00.025+02:00

Siempre a sus pies. ¡Felicidades!

La Unesco declara Patrimonio de la Humanidad la Torre de Hércules .
El Comité de Patrimonio Mundial de la Unesco, integrado por 21 países y reunido en Sevilla en su XXXIII cónclave, ha aprobado hoy por unanimidad declarar la Torre de Hércules de La Coruña como Patrimonio de la Humanidad, apreciando para tal decisión el papel del monumento como testimonio "único" y "excepcional" de los faros de la antigüedad clásica y su figura como legado del "conjunto arquitectónico" que conformaban la red romana de faros diseminada por las costas.Construida por los romanos como faro de navegación en el siglo II D.C. según indica la inscripción.

Concierto de grillos

2009-06-17T15:57:00.017+02:00

Invitación para un concierto.

Traje negro, zapatos de tacón y ese collar con muchas estrellas.
La música sonaba lejana, "mis oídos no están preparados para tanta la armonía, para ese derroche de belleza", me dije.
Un "guau" me devolvió a la realidad.
Ni vestido negro, ni zapatos de tacón.
Del collar que pendía de mi cuello las estrellas comenzaron a volar y como lluvia suave, se incrustaron en mi piel para siempre.
Sonaba el concierto "Grillos en Si Mayor"
Y una luciérnaga iluminaba el gran escenario.

p.d. Gracias por la invitación

Al tulé

2009-06-13T22:56:00.025+02:00

la imagen , de Suzanne Woolcott

¡Oh, oh!

¿Que ocurre?

La Luna está de paseo, su sombra juega con las nubes al escondite, ¿la ves?

¿ Juega la Luna? , ¿acaso tiene sombra?

No lo puedo creer .

Imagine

2009-06-12T23:01:00.016+02:00

de Lorna Freytag es la imagen
Imagina que no hay paraíso
Es fácil si lo intentas
Sin infierno debajo nuestro
Un cielo solo sobre nosotros.
Imagina a toda la gente,
viviendo por el ahora.
Imagina que no hay países
No es difícil de hacer
Nada porque matar o morir
Y tampoco religiones
Imagina a toda la gente,
viviendo la vida en paz.
Tu podrás decir que soy un soñador
pero no soy el único
Espero que algún día te unas a nosotros
y el mundo sea uno solo.
Imagina que no hay posesiones
Yo lo hago si tu puedes,
sin necesidad de gula o hambre
Una hermandad de hombres,
Imagina a toda la gente
Compartiendo todo el mundo.
Tu podrás decir que soy un soñador
pero no soy el único.
Espero que algún día te unas a nosotros
y el mundo viva como uno solo.

John Lennon

Noa es una cantante israelí, nacida en Tel Aviv, tiene raices judías yemenitas.
Khaled un cantante árabe, nacido en Argelia.

Y mientras...

2009-06-10T22:28:00.011+02:00

Coge algo triste y mejóralo

¡Que tontería!, si es triste, lo seguirá siendo.
Eso, eso, deja que la bola siga creciendo.

Y mientras los días se llenan de lluvia ... empápate

Sopla

2009-06-03T16:00:00.013+02:00

Sopla fuerte, al tiempo que cierras los ojos y

pide un deseo.

Un, dos , tres...¡ya!

¿Crees que se enterarán?

Claro que si, tu sueña.

Un vals

2009-06-02T19:34:00.010+02:00

Y muchas veces nos disfrazábamos
cada una de lo que quería ser.Me pido señora del sombrero grande,
tu bailarina, ¡que bien!.
Da saltos muy grandes, sobre las puntas de los pies
mira, mira, ¿ves?.
Siempre organizaba el juego, convenciendo, con interés.
Ahora compra y compra sin medida,
encantada de poder"ser" .¿Un vals?

El balcón

2009-06-02T00:02:00.021+02:00

de Vojnar, Kamil

Cuando me asomo, en ocasiones, puedo ver el infinito.

Respiro con fuerza, y atrapo lo mejor de cada instante.

¿Capacidad? .

No, no se equivoque. Necesidad de sentirse vivo.

Eso creo.

Cuanto egoísmo encerramos, sin darnos cuenta.

¡Que generosos!

La Lola

2009-05-29T17:29:00.016+02:00

A Lola casi la vi crecer.
Buscaba y busco en ella mis ojos, mi aire.
Mi fuerza, mis miedos, mis pies.
Por desidia la ignoro.
Y respiro cada instante.
No importa la Lola.

¡Ay ay ay!

2009-05-28T15:49:00.016+02:00

de Nicoletta Ceccoli

Hay árboles grandes, pequeños.
Autóctonos, de "importación".
Con flores, sin ellas.
Caducos, perennes.
Con muchas hojas... con pocas.
Frutales, ornamentales.
Diferentes, pero son.
Y nunca escuché que ninguno dejase de crecer por voluntad propia.
¡Ay, ay, ay!

Desafinando

2009-05-25T22:22:00.021+02:00

Pues si desafino, mire usted, no lo entiendo.

Dentro de mi cabeza, si me concentro, suena bien.

¿Será cuestión de tener la boca cerrada?

Mírate

2009-05-22T21:50:00.008+02:00

_¿Por que te pintas?

_Es que no tengo claro de que tonalidad soy

-¿no lo sabes?, mírate

-no me serviría, posiblemente de un color me veo y de otro me ven.

Un cuentito, porfa

2009-05-20T23:02:00.016+02:00

-¿Quieres contarme un cuento?

-Uhmmm, no es tan fácil
-¡Se nota que no tienes madera de político!.

-Cuento, fábula...
-Te lo inventas, un poquito cada dia

Defensa de la alegría

2009-05-18T22:23:00.011+02:00

La imagen es de Lili Gribouillon

Defensa de la alegría

Defender la alegría como una trinchera

defenderla del escándalo y la rutina

de la miseria y los miserables

de las ausencias transitorias

y las definitivas

defender la alegría como un principio

defenderla del pasmo y las pesadillas

de los neutrales y de los neutrones

de las dulces infamias

y los graves diagnósticos ...

Mario Benedetti

Alehop!

2009-05-18T15:27:00.013+02:00

La imagen es de Suzanne Woolcott

"...tan lágrima, tan lágrima y yo, soy un vaso vacío
oigo una voz que me llama
casi un suspiro...
rema, rema, remaa "

¿Poco a poco?
Bien, pues el tiempo
se escurre entre los dedos.
No por mucho cerrar la mano
se detiene la huida.

Leo, leo, leo leooooooo

Intento 1º

2009-05-17T20:39:00.015+02:00

Esto es una prueba.

Intento escribir en Colores.

Estoy cansada de tanto gris.

Aburre mucho una sola gama

¿Mejor un cuento de hadas?

Saúdos.

Lela

2009-02-09T22:30:00.006+01:00

Esta fermosa canción, emblemática da música galega, formou parte da única obra de teatro que Castelao escribiu:

"Os vellos non deben de namorarse".

Outros eidos de Cousascativas

2009-01-28T21:41:00.003+01:00

2008-07-04T22:59:00.010+02:00

Pechado.As fadas fuxiron .

Herbiñas da noite de San Xoan

2008-06-21T22:17:00.008+02:00

Contan que a noite de San Xoán é meiga.

Un dos ritos mais feiticeiro é deixar, ao relente da noitiña, un feixe de herbas nun caldeiro de agua, para na mañá, lavarse.

Non calquera herba, non.

Ao tempo que arrecemos, espantámolos males.

Algunhas delas son:

Roseira.

(Rosa canina),tamén chamada silva macho, roseira brava ou roseira do demo. Ademais do arrecendo, ten propiedades tónicas e astrinxentes para a pel.

Fento macho.

(Dryopteris filix-max), fieito, dentebrun ou dentabrón. Cóntase deste fento que bota flores á media noite. Estas servirán para facer feitizos. No Libro de San Cipriao (o máis famoso libro de esconxuros) pódese ler que poñendo un lenzo baixo do fento, á mañá estará cheo de demos pequenos. En calquera caso,lembrade que este fento é velenoso, xa que actúa como paralizante muscular.

Fiúncho.

(Foeniculum vulgare), fiollo . Protexe do mal de ollo. Un saquiño con sementes axuda a conservar a saúde. Para manter lonxe as carrachas hai que levar unha poliña no zapato esquerdo. Ten propiedades diuréticas e dixestivas. Úsase para lavar os ollos e axuda á secreción do leite.

Herba Luísa.

(Lippia triphylla), ou verbena olorosa. Din que foi o costume de recoller esta planta ás doce da noite de Sanxoán (as mozas casadeiras) a que fixo que o nome de "verbena" se esténdese a todas as celebracións nocturnas. Utilizábase para facer moitos ritos e feitizos amorosos. Ten propiedades dixestivas.

Herba de Sanxoán

(Hypericum perforatum), pericon, abeluria ou espántademos. A crenza popular era que ao queimala na casa, espantaba os demos. Disque a herba de Sanxoán limpa a cara de grans. É cicatrizante, antiséptica, astrinxente, diurética e antidepresiva.

Malva.

(Malva silvestris), as propiedades desta planta pódense escoitar en moitos ditos populares: "Cun horto e un malvar hai menciñas para un fogar", "Cun pozo e un malvar, boticario dun lugar". Serve para a tose, queimaduras e picaduras de abellas.

Xesta.

(Cytisus purgans), piorno, codeso ou retama. Ten un arrecendo semellante ao do mel. Atribúenselle propiedades purgantes, diuréticas e tónicas para o corazón. Era planta sagrada para os druídas celtas. Coas súas pólas várrese a casa para purificala e protexela.

Alecrin.

(Rosmarinus officinalis), romeu ou rosmariño. É unha das plantas máxicas que se utiliza para purificar e protexer. Hai tempo queimábase cando había enfermos na casa. Cheirar a súa madeira conserva a xuventude. A súa esencia é tónica, estimulante, cicatrizante, boa para o reuma e fai medrar o cabelo.

Sabugueiro .

(Sambucus nigra), sabugueiro, bieiteiro ou sauco. Os froitos chámanse tamén uvas de bruxa. É bo para as inflamacións, é sudorífico e calma a tose. As propiedades intensifícanse cando San Xoán os bendí nesta noite. É moi usado para espantar os sapos e serpes.

Hai moitas mais. O divertido é atopalas.

¡Arrecendede moi ben!. Boa noite de San Xoán.

Mi.

Avelaíña nova

2008-06-20T23:47:00.010+02:00

No xardín hai tres farolas.
Alumean durante a noite hasta o amañecer.
Na escuridade brilan con intensidade e, mentres os vagalumes debuxan puntiños sobre a herba, un grupo de avelaíñas fan as súas danzas o seu redor.

Sómente bailan así durante a noite, nos días que vai calor.
Unha delas, moi noviña, andaba despistada, tanto que case se torra ao tropezar co vidro quente.
Pasou que, mentres duraba o luscofusco, veu, sobre as flores, unha bolboreta moi diferente a ela. ¡Tiña o seu finísimo po tinguido de cores! , iso facíala moi elegante, fermosa.
As súas compañeiras, e mais ela, eran ben escuras e pequenas.
Ignoraba que as trazas non poden elixir, (nin elas e ninguén). ¡Eche o que hai!.
Para ser bolboreta de cores hai que nacer xa tinguida.

Na escola no se aprenden estas cousas.

Mi.

As cereixas bicadoras

2008-06-16T21:27:00.016+02:00

Hai moito, moito tempo, ao carón dunha casiña có tellado a dúas augas, había unha cerdeira feiticeira, única.
Coa chegada da primavera enchíase de flores.
Eran de tal beleza, que as xentes parábanse a os seus pés, por ver as cores e as súas feituras.
Pasados os días aparecían os froitos.
Centos de cereixas enchían as polas e, agrupándose de dous en dous, facían dúos perfectos.
Permanecían unidas a árbore hasta que alguén, que supera o seu segredo, as tomase cando xa estaban ben maduras, claro.
Contan que, esas mans, tiñan que ser moi especiais e facelo ritual moi lentamente, con delicadeza, con xeito.

Entón o conto continuaba.
As pezas desprendíanse con entrega, e a persoa, con complicidade, tiña que as pendurar uns intres nas súas orellas, a modo de pendentes. Presumida, orgullosa.
¡Aparecían os foguetes!. As cereixas daban bicos a flor de pel, acariñando; e facían voar a eidos que ninguén soia imaxinar.
Nese xogo incluíase a chegada dos froitos aos beizos, e como por arte de maxia estalaban nun xarope de cor vermella escura, moi doce.
Xarope meigo.

A cerdeira, que gardaba o segredo, xa hai tempo que alguén pinchouna.

Casa nova, con tellado de enxeñería.

Onde estaba a árbore, agora, unha piscina con ananos de barro as veiras.

Mi.

Teñen as súas cousas...

2008-06-09T23:15:00.011+02:00

¡Que riquiños!

"Teñen os seus quefaceres". A razón os acompaña.
Expresións que utilizamos, moitas veces, para referirnos as persoas que queremos, amamos, ou ... ou.

Sempre atopamos, xustificación.
Os seus desplantes, a súa ignorancia ou mal facer, sinxelamente é.
Defendemos acotío o indefendible; diante de nós mesmos, ou de quen sexa.
¡E alguén dos meus!.
Velaquí, a vara de medir grande.

A vara pequena queda para o resto de persoas.

Un caixón de sastre onde habitan ese tipo de xentes, as que reenchen ocos das nosas deficiencias .

A elas si, esíximoslles .

Sen pudor, sen remordemento.

A vara de medir as veces é tan cativa que, non deixa que saibamos descubrir que hai xente, xentiña e xentuza, en tódolos lados.

No medio dos nosos… tamén.

Mi, en silencio.

As caixiñas de Xonxa

2008-06-08T18:01:00.010+02:00

Pernas fraquiñas, pes pequenos enriba dunha escada anana, preto da xanela, esperaba atenta.
Xa era noitiña.
Primeiro vía pasar o autobús, aos pouquiños a señora Maruxa e a señor Antón; dobrando a esquina aparecía, por arte de maxia, súa nai. Sen fallo.
Os Mércores viña moi cargada, cheíña de bolsas, e a pesar da espera poñíase moi leda. Sabía que o retrado era por ir buscar roupa para coser.
Con frecuencia, neses paquetes aparecía unha caixiña, as mais das veces de zapatos. Sempre, pegado ía un letreiro que, escrito con letra pequecha podíase ler:

“de Xonxa para ti”.
Con impaciencia quitáballe a tapa e, endexamais quedou defraudada.
O contido era unha marabilla, unha mesturanza de cousiñas:
Un libriño cativo, ao que faltábanlle follas, unha chapa dun refresco, chea de plastilina, unha pinza para o cabelo, dúas gomas de borrar xa meladas, unha pulseira escachizada, un chifre, dous caramelos,un xiz de cor, cromos, as veces xa pasados de moda…

Desa misturanza soia ser o contido.
Unha ilusión cada tardiña de espera.

E nunca conseguiu coñecer a Xonxa. Sempre sentiu por ela un "aquel" moi especial.

Antes de saír a traballar, os días que sabía que ía regresar tarde, buscaba con as escondidas unha caixiña xeitosa...

A fonte Cativa

2008-06-04T15:34:00.006+02:00

A fonte Cativa sempre regalou fresca e abundante auga.

A xentes do lugar recordan ringleiras de persoas ao seu carón, para reencher as selas ou beber.

Dende hai tempo os seus canos están secos, ¡nin gotiña! .

Non é a escaseza de choiva, non.

Alguén construíu unha canle que verte as augas na súa horta. Horta sen nada sementado, estéril, valeira.

Se seca a fonte Cativa e non importa.

Un cabaleiro

2008-06-01T23:42:00.021+02:00

Gustáballe falar.
Sempre, o tema favorito… a súa compañeira.
Coñecéranse nun hospital, en Meillon, ala polo 1949. Ambolosdous estaban moi enfermos.
Eran tempos ben difíciles, dicíame:

“co paso por pola fabrica de armanento do komando HASAG, preto de Leipzig, e despois de coñecer Sarrebrük e Ravensbrük ela pesaba, sómente, vintesete quilos”…
Os anos deixaran atrás a barbarie.

Vivían unha casiña con horta, onde tódalas primaveras crecían unas matas de “muguet”,( lirio do val na nosa lingua ).
Sen esquecer, ano tras ano, mentras coincidimos, e no mes de Maio, agasallábame cun ramo das floreciñas.
Tiñan un arrecendo moi especial, delicado, elegante. Como el.
Contoume, entre outras moitas cousas, que a pranta era orixinaria de Oriente pero que en Francia, na Idade Media, xa se falaba dela.
Que dá felicidade,“porte bonheur”, a quen a recibe .Tamén que representa o renacimento da Natureza.
Sempre ao seu carón aprendíase.
Endexamais esquenceré os seus ollos o derradeiro dia que vímonos, non eran os de sempre.

Con unha interrogación no seu rostro despediuse. Observei como marchábase, a pasiños pequenos, encollido.
A súa enfermidade borráralle parte do seu tesouro mais doado, as lembranzas.
E neses intres intuín que, ía ser a última vez, cun cabaleiro agasallárame con "muguet".

Hoxe, de novo, cun un mes de retrado, chegoume o recendo das flores.

Mi.

Chove!

2008-05-28T21:53:00.002+02:00

Diferentes bágoas

2008-05-26T00:13:00.012+02:00

Dende facía un tempo coleccionaba palíndromos e proverbios.

Tiña un caderno, de cor vermella, onde os ía apuntando. Ao tempo facía un garabato alusivo ao tema.
O derradeiro palíndromo, “anulalaluna”, o debuxo…unha eclipse do sol.
O proverbio: ”o xabón é para o corpo o que as bágoas para a alma”.
Cando comezou a facer o debuxo, para acompañalo, parou en seco. Pensou que non todas as bagoas son cuspidiñas.
Entón as clasificou do seguinte xeito: de dor, de ledicia, trampeiras e mentireiras. Todas elas ben salgadas, pero moi diferentes.
E fixo un debuxo, seguindo a lista.
Un volcán estoupando, rachando a terra, fluíndo das súas entrañas pedras moi, moi grandes, doentes.
Era a representación das bágoas da dor.
Para as de ledicia, esbozou unha cariña sorrindo, que convertíase nun ceo onde as estrelas bailaban.
As dúas últimas, as trampeiras e mentireiras, déronlle mais traballo, e por fin xurdiu a idea.
Trazou un punto negro, miserable. Tan cativo como as xentes que xogan coa dor allea.
Todas as bágoas teñen o mesmo sabor e son transparentes.

Confiaba en podelas distinguir. Non é sinxelo. ¡Sabíalo!.

Mi.

O borrancho

2008-05-23T19:48:00.011+02:00

As veces as cousas nos buscan a nós, e non a inversa. Iso pensaba.
Sorprendíase acotío das cousas incribles que saíanlle ao paso.

Onte, pola tardiña, sentiu o impulso de achegarse hasta a veira do mar e xa polo camiño escoitou unha voz que dicía moi baixiño, “agora, agora ,xaaaaaaaaaaa…”
Viraba a cabeza cara a corredoira, buscaba na area , debaixo do peirao, trataba de atopar onde estaba quen falaba, pero non encontrou a ninguén.
Nestas chistáronlle, “chisssss, chiss..”, e mirou cara o ceo. Un garabato atopábase flotando no ar, prendido da lúa no cuarto minguante.
Abraiada escoitou unha historia sorprendente. O borrancho fuxira dun conto de nenos xogando ao tulé, agora non sabía voltar, tampouco quería. Sabía que a súa travesura chegaba ao seu fin pois a chuvia xa estaba a chegar e quería ver o mundo, a mar.
Os contos , son contos , dicíalle. Gracias pórme escoitar.
E chegou a auga, chuvia miuda e aos pouquiños veuno fuxir.
Sen decatarse o seu corazón chimpou ao tempo que estendía a man, como querendo atrapalo.

Paseaba a miúdo cos pés espidos.

As veces estragábase algunha deda, entón camiñaba a saltos.

Non lle importaba, sabía co camiñar ten esas cousas, e por iso non ía parar.

Mi.

As buganvíleas e a casiña.

2008-05-20T17:16:00.010+02:00

Preto dun regato, no medio de árbores moi vellas, atópase unha casa con muros, escanos e patín de pedra, ben cubertos de carriza.
O teito é de madeira de castiñeiro, e as tellas , son do país. As mais delas esganifadas.

No interior unha lareira afumada e unha pila.
Notase que hai tempo que ninguén fai vida nela.
Claro que isto no é de todo certo pois no seu muro, o que mira cara o sur-este, medra con forza unha especie de árbore curiosa.

O seu tronco está formado por outros mais miúdos, arbustos leñosos, que entre eles mistúrasen e confúndense hasta chegar a unas polas moi verdes, que no seu tramo final, mudan a cores diferentes, intensos. Para rematar o encanto, unas floriñas, cativas e brancas, amósanse pintureiras.

Comentan os veciños do lugar que nesa casa morou unha persoa que pasou parte da súa vida amando a natureza e as cores, facendo "tándem" con elas.

Pouco mais saben, era moi calada, din.

Imaxinan que alguén que chegara de eidos de lonxe, pode que de sudamerica, regaláralle aquelas matiñas, e que hoxe atopábanse a carón da casa dandolle cor.

O certo é que dende a distancia, pódese ver unha chea de alegría sobre as pedras escuras.

De preto, un decátase de que é un recuncho especial . Máxico.

Para quen sexa capaz de velo, de disfrutalo, convírtese nun eido misturado, onde poderíase tomar escola da casa velliña e das buganvíleas.

Mi.

A flor mais grande do mundo

2008-05-14T17:51:00.005+02:00

Unha historia escrita e contada por José Saramago, levada ó cine, por Juan Pablo Etcheverry.

As cabaciñas

2008-05-13T18:01:00.012+02:00

O tío Xoán tiña unha horta o carón da súa casa. Nela, había moito tempo, os seus ancestrais, cultivaran diferentes hortalizas para levar a mesa da familia.
Agora, a terra estaba valeira.

A casualidade póusolle nas mans unha cabaza pequecha, que por toparse moi seca, as sementes, a facían soar como se fose un axóuxere.
E pensou en darlle traballo ao terreo.
¡ Velo aí vai!
Sementou as pipas da cabaciña, unha a unha. Fixo os buracos cos dedos, e tapounos ca terra, ao tempo que facía un “plas-plas”, ca palma da man.
Pasaron os días e comezaron a saír unas folliñas pegadas o chan, follas tenras e redondas, ben verdes. Mais tarde as flores.
Amarráronse ao muro pouco a pouco e fixeron da horta, un recuncho moi “calabaceiro”.
Coa axuda da auga e do Sol medraron.
Cabaciñas ben diferentes, de moitas cores e xeitos. Pequeniñas.
Os cativos e as persoas que achegábanse a casa do tío Xoán , vendo que eran tan pintureiras, pedíanlle unhas pouquiñas.
Uns adicábanse a facer cunquiñas para ter auga fresquiña, (xogaban a ser peregrinos cara a Santiago de Compostela).
Outros sómente as pousaban nas xanelas das súas casas, e copiando as siluetas, as debuxaban dándolles miles de vidas.
Antón, sabía que o seu avó estivera nas americas, e fíxolle un mate ao velliño, deixando unha cabaciña valeira. Deulle unha boa sorpresa.
Fonso preparou un peto, para meter as moediñas que dáballe a súa madriña.
E Ana, preparou un niño, por se cadraba e algún paxaro se trabucaba.
Cadanseu ao seu tema, cousas diferentes. Ben sinxelas.
Tanto que de novo, a señora Sefa,comezou a facer un doce, moi doce, que ela finamente, con acento estraño, chamáballe “cabello de angel”. Estaba moi bo.
Endexamais pensou o tío Xoán que ía agasallar a tanta xente co simple feito, de fundir o dedo na terra dos seus, e pór unha semente nun buraco.

Mi.

O faladoiro

2008-05-10T18:20:00.010+02:00

Nun recuncho dunha cidade existe unha pedra chamada, dende hai moito, moito tempo,“o faladoiro”.

É unha laxe grande enriba dun penedo, que mira cara o mar. Na súa superficie ten debuxos que asemellan a serpes, xanelas pequechas e furacos.

Din que noutros tempos, as xentes, xuntábanse nela a falar .
Os temas non eran moi diferentes aos de hoxe en dia, o preferido, as vidas dos coñecidos. Sempre tiñan algo que estaban a facer, ou fixeran, moi malamente. ¡Mira ti!

Unha tarde atopábanse no "faladoiro" Mela, Uxía e Maruxa de Corredoira, pelando fabas, cando unha muller estranxeira achegouse onde elas. Saudou con un “boas tardes” e sentouse mirando ao mar.

Elas, nun principio calaron, pero pasado un anaco de tempo continuaron coas súas parrafadas e xuízos.
A muller xirouse, elas sorrian. Entón, de súpeto espetoulles, mirándoas fixamente:
“Marcho, leven vostedes boa tarde e, deséxolles tanto coñecemento persoal, como cren ter das xentes que pasean polas súas linguas”.

E quedou abraiada por non saber calar, por non poder controlar, a desagradable sensación, que producíanlle as persoas que sempre, ven a palla no ollo alleo.

¡Tan listiñas elas!
Mi.

Calceta sen fin

2008-05-09T21:51:00.003+02:00

Curta, de Laura Neuvonen.

O campiño das papoulas

2008-05-07T23:47:00.008+02:00

Lembrando, a miúdo, visitaba o seu campiño de papoulas.

E chegáballe o recordou dunhas verbas… “¿ves ese campiño?, ¡e teu!”.

Quedábase parada, ben calada, cos ollos pechados tratando de imaxinar as cores, as formas, o recendo...

E sen darse conta, sempre, atopábase fronte unha terra inmensa, seca, allada.

Supoñía que as floriñas eran tan libres, que nacían e morrían cando lles petaba.

E tiraba pedriñas ao ar, para semellar a chuvia, que as veces, chega a enchoupar a terra.

Mi.

O Cascarolo

2008-05-04T21:20:00.006+02:00

O caracol Cascarolo
é un namorado, e
dende que chegou a leira pequena,
non pode deixar de miralo.
Sube polo seu corpiño,
moi, moi animado
quere chegar a bicarlle
o seu cabelo dourado.
Que mal se atopa o probe
¡síntese mareado!.
E pensa, con razoamento
que está moi esganifado.
Váiselle a cacholiña e pensa...
¿ non pode quedar parado?
E o xirasol sorrí
síntese agasallado,
e moi baixiño dícelle:
non séas tan apurado,
¡agarda uns intres “Casca”
a que o Sol estea deitado!
Mentres el brille no ceo,
tou tolo, ¡tolado!.

Mi.

Galicia é única

2008-05-01T21:47:00.001+02:00

Pedriñas

2008-05-01T20:33:00.002+02:00

Era un cofre que a penas ocupaba máis espazo que a xema dun dedo. ¡Ben pequechiño!

Na parte superior estaba recuberto por una finísima capa de veludo escuro, labrada con debuxos dourados que representaban una enredadora.

Gardábao nun saquiño de cor verde escuro, pechado na parte superior por una cordiña que o ténsalo, ía pregando a tea nunha sucesión de dobreces.

Ás veces abríao e ficaba, mergullada, no seu interior.

Entón sentía un sopro de irrealidade.

A súa memoria impregnábase por una especie de melancolía. Os seus beizos sorrían.

E, sen poder evitalo experimentaba como por debaixo da súa pel, fluía una sensación de vertixe, de calor e de dozura.

Pasados uns intres regresaba a realidade.

O segredo:

Endexamais ninguén puido imaxinar que, de sempre, a forrou os soños, dende ben nena.

Foinos metendo, aos poucos, na caixiña, un a un.

Agora, cando os contemplaba, pensábaos como se fosen as pedriñas que sobresaen na auga dos ríos.

Ela brincaba nelas, sen que a auga da vida, a mollase.

Mi.

Visages

2008-04-28T23:02:00.001+02:00

“Visages d’Art"( hundreds of years of faces in Art), de Philip Scott Johnson.

Música de Johann Sebastian Bach. Ao piano, Daniel- Ben Pienaar.

Saíalle carriza

2008-04-26T18:55:00.003+02:00

E saíalle carriza.

Tanto chovía enriba dela que, non soamente sentíase mollada, realmente víase, sabía que estaba enlamada.

O mofo cubríalle todo o corpo.

Seu axóuxere, a peza que tiña por corazón, cada minuto latexaba mais lento, batía sen forza.

Xa pouco dicía, nada pensaba, confundíase coa nada.

Deixábase mollar, e nin sequera agardaba a que escampase.

E tinguíase de puntiños de cor chumbo

Murchábase, o sabía, e…deixábase facer.

Mi.

Abanéanse con vento

2008-04-21T22:36:00.002+02:00

Os froitos das árbores, cando son flores, abanéanse co vento.

Seu nacer
Nas mais das veces, nese baile, perden follas, e polo tanto, parte da súa beleza.
Pero seguen sendo o que son, van a cumprir a tarefa moi ben.
Medran ao Sol. Beben auga, cando está a chover...
Esperan sen presas, as visitas, os coqueteos… o fermoso ritual.

Seu crecer
Pasado o tempo, un pequeno froito asoma no seu corazón.
Así, xenerosamente, as flores pérdense para dar vida a esas pequenas peciñas que, agora, tócalles medrar.
Eles, os froitiños, pasan amodiño, a tomara súa cor, o seu tamaño, o xusto.

Coa paciencia, ben acompasada, da natureza.
E chegado o tempo, sen foguetes, están no seu punto.
Non antes, no momento xusto.

Seu madurar
Hainos, tamén, que estráganse polo camiño. Sempre, supoño, encontra da súa vontade.
Pero os que chegan a ser, son.
Sen mais.
Entón é cando, a árbore, cumpre o seu soño mais grande.
Ser unha árbore froiteira.
Espállase. Agasalla.

Case, case coma nos, as persoas.
As mais das veces medramos, pero sendo “ froito ” ben verde, doente para os nosos beizos.
Un anaco da nosa vida, ¿ou toda?
Nesa regueifa pasan os dias, os anos.
Como meniños sen colo, dando berro tras berro.

Mi.

Sensacións

2008-04-19T17:44:00.000+02:00

Fai moito, moito tempo, Xan-pan, naceu aos pouquiños. Lentamente.

Sensacións agarimosas.

Xa o sabía.

As veces retornaba a elas

Nos seus vós a ras de chan.

Por eidos que, endexamais, pensou deixar.

Ardores da xuventude misturábanse na súa vida.

Non tiña necesidade de mais.

Así é Xan-pan. O outro curmán do Perte-pan.

Mi.

Reviravoltas

2008-04-07T17:05:00.002+02:00

“Os camiños, as veces, dan reviravoltas.
Noutras, sonche ven rectos, é pódese ver o que hai ao final”.

Quedábase cos primeiros, sen dúbida. A vida.
Así chegoulle.

A liña recta é perfecta, mais a perfección, non ten beleza.

Así o entendía.

Non é o que desexase, pero co paso do tempo, aprendeu a calar.

Así medrou.

As mais das veces a súa espontaneidade meteuna en apuros.

Expresar os pensamentos aos catro ventos, no é bo.

Así o pensaba.

As persoas non gustan de escoitar.

Así o percibía.

Acotío, desbarallaba.

Non hai tregua.

E estaba a aprender.

Xa, as súas verbas eran moito mais cativas, mais escasas.

Así, nesas, degradábase.

O Silencio estaba a chegar.

Viña camiñando, miudiño.

Tan calando.

Mi.

Follas en branco

2008-03-30T22:42:00.001+02:00

O home era moi fraco. Sempre vestía de negro, o que agudizaba a súa extrema delgadeza.

Ela, acotío, atopábao camiñando pola rúa, preto do seu traballo.

Chamáballe poderosamente a atención, que sempre, levase un libro entre as mans. Co paso do tempo, decatouse de era o mesmo exemplar. Sen rastro de letras na portada e de coiro ben vello.

Unha maña saíu cara a fábrica mais cedo que de costume. Ao chegar as portas estaban fechadas. Entón, no quiosco da prensa, que atopábase preto, mercou un xornal local.

Nas primeiras páxinas a información internacional, coma sempre, os grandes engulindo aos pequenos.

Os deportes, sen interese para ela. Pero nas noticias locais atopou unha foto e un artigo referente ao home que vestía de negro. O do libro de coiro.

Leu sen pausa:

“Xurxo Xirín, contador de historias”

E falaban das súas andanzas. Escritor moi recoñecido, hai anos, polos seus artigos na prensa internacional. Home de mundo.

Dende facía moito tempo definíase como poeta.

E mostraba o libro co que sempre paseaba: “Miña derradeira obra”, dicía.

As follas, agás a primeira, estaban en branco. Nela, podíase ler:

“Os poemas mais interesantes, son os que están pendurados no ar . Naceron das persoas que non gustan de escribir”.

Mi.

O ceo choraba

2008-03-17T18:30:00.004+01:00

O ceo choraba ó tempo quela.

Percorreu os tramos sen bufo o seu peito fíxolle sentir una forte dor.

Paróuse preto da beirarrúa e sen mirar viu.

Quedou soa, como suspendida no tempo.

E decatouse de novo, a realidade xa estaba a chegar.Dende facía un tempo sabía que as veces as verbas son vento, falan sen xeito e que nun recuncho acochan o que falta por dicir.

Non quería remexer na súa memoria sómente trataba de que o ar chegase e a inundase .
E sentíuse despegar, ós poucos, sen resistencia, como se bailase nun vals.

E tecía ás alleas, nas mais das veces... con anacos da súa pel.

Nunca soubo das súas propias medidas.

Mi.

As palliñas dos amorodos

2008-03-12T12:21:00.001+01:00

Sempre sentíase ben cando chegaba ao monte.
Percorrer as corredoiras, camiñar entre as árbores. Descubrir unha flor que
nunca vira. Os cogomelos, as brañas, os vellos castiñeiros…
Dende facía moitos, moitos anos era o seu pasatempo preferido.
¡Aínda que chova!, soía dicir.
Aquela tarde, de finais do inverno, non se atopaba con forzas para unha
camiñada grande. Seu paseo foi amodiño, por uns eidos xa coñecidos, preto da súa casa.
Neste andar deulle por remexer nos recordos de cando neno, seguramente fose a
paisaxe.
De cativo xogaba cos seus amigos nesta zona e con facilidade atopaban, no
verán, amorodos. Plantas, e plantas que arrecendían o ar.
Enxertábaas en palliñas para podelas comer pouquiño a pouco e transportalas sen
que se amagallasen. Gustábanlle ben maduras.
Repasou mentalmente os nomes dos colegas de andanzas .
Moitas aventuras por recordar. Descubriran parte do mundo, e deles mesmos, xuntos.
Cando naceran corrían tempos de cambio, os tempos sempre mudan.
Cambian nos avances tecnolóxicos, na medicina, a maneira de ver a vida, pero non
tanto o modo de sentir, de amar, de chorar ou de fuxir.
Medraron crendo ser o centro dende todo xira. Todo o sabían.
Confundíanse acotío.
Non tiñan nada claro, pero pensaban que eles eran ben diferentes.
Tempo de bulir, de liberdade sen límites. De quentarlle a orella a quen precisase, sen mais.
A semellanza das persoas é moita. E pensaban que non era así.
Lembrou que vamos e vimos. Que no camiño atopamos persoas, xentes e deixamos
parte de nos, nelas. Todos.
Aprendese de soidade.
Desexaría, por un tempo, voltar a busqueda do tesouro de cova da Moura, a facer carreiras coas “bicis” o xogar ao futbolín.

Tempos de ledicia.
Pensouno mellor. Os seguintes anos, ¡eses!

Outros eidos, outras xentes.
A xeración “Baby- boon”.
Querería voltar sen dúbida. ¡Meus mellores anos!
Nesas estaba, e sen percatarse, case os pisa.
Preto do seu pé dereito atopábase unha mata de morotes. Algúns froitos asomaban
verdes, un só moi maduro, ¿no inverno?. Si.
As veces a vida agasallanos con marabillas que sómente pensamos atopar noutros

tempos.
Pronto voltaría, con unhas palliñas, e as enchería de froitos ben doces.
Iso pensou.

Mi.

Fasgana Mil Asa

2008-03-05T21:52:00.002+01:00

A fada Fasgana era moi presumida.

Acotío se peiteaba de diferentes maneiras

e mudaba as folliñas das súas roupas con frecuencia.

Quería ser artista pero, como aínda era cativa, moito quedáballe por

aprender.

O seu espello era unha pociña que facía o rio, nun recuncho feiticeiro.

Ensaiaba xestos, practicaba poses, e de cando en vez esvaraba e daba co cuiño

no chan.

Era moi alegre e divertida

Os dias de escola lle gustaba chegar cedo, pois dese xeito, tiña para ela soa

o dicionario da Fada Mestra. Buscaba as palabras, e trataba da

aprendelas.

Ao saír da escola bulía polo bosque tras as bolboretas. Miraba de preto a flores,

ao tempo que, dando chimpos, semellaba aos coelliños.

Nesas estaba cando sentiu ruídos estraños.

Uns homes e mais unas mulleres estaban a falar de algo como “atrapar

instantes”, levaban cousas raras nas mans.

¿Instantes?

Correu, voou a escola. Abriu o “libro gordo que todo o sabe”, pola letra I.

Co seu dediño buscou, buscou e atopou… instante, “porción moi breve de

tempo”.

A seguinte palabra, nas definicións, era, instantánea. Entre outras

cousas significaba foto, ¡FOTO!.

O seu corazón case deixoulle de bater. ¡Buscaban artistas, como ela!

Non sabía como podería facer, quería chamar a súa atención.

Tusía, cantaba, gritaba, facíalles cóxegas coas súas ás, pero ninguén

percibíase.

Sómente un milagre podía axudala. E pasou.

Alguén do grupo tiña un trabelo que aumentaba moito todo o que vía, e veuna.

Quedaron sorprendidos ambolosdous. Tomouna na palma da man e

presentouna a o resto do grupo.

Ela, moi leda, contoulles o seu sono. Sorprendeuse ao saber que eles amaban

a beleza, a natureza e querían atrapala en “instantáneas”.

Fasgana pasou a formar parte do grupo, un segredo que hoxe comparten todos.

Ela é a musa, eles os artistas, con moi alta sensibilidade, mil asa.

Mi.

A ponte voadora

2008-03-03T21:46:00.001+01:00

Soamente saíra da súa aldea en catro ou cinco ocasións.

O seu mundo era reducido.

Voar preto das nubes era un sono dende cativa.

Imaxinaba que ala enriba, podería atrapar estrelas nas noites claras. Xogar

coa Lúa, as escondidas, nas pechadas. Mirar outros mundos durante o dia.

Agora os tempos mudaran, os anos pasaran, e as alturas, dábanlle medo.

O seu traballo era moi rutineiro. Pechar caixas e engadirlles etiquetas,

durante oito horas ao dia, deixáballe a mente e as mans cansas.

Gustáballe perdese coa imaxinación, e sen ela.

Fuxir da realidade.

Camiñar polos rededores da súa casa era uns dos seus pasatempos

preferidos. Outro sementar.

As veiras do rio Miudiño estaban unidas por diferentes pontes. Cadansúa

co seu aquel.

A preferida por ela era unha moi vella, que formaba parte dunha antiga

calzada romana ou Camiño Real. Construída preto do século XV. Con seus

tres arcos de medio punto. No centro un peto de ánimas. Moi chusquiño.

Nas mais das veces alguén poñía flores e velas nel.

Alí sentábase nuns dos petrís e miraba o rio. A súa mirada e o seu

pensamento viaxaban coa auga.

Unha desas notou que a ponte movíase, o tremor foi grande. ¡Despegábase do chan!.

Agarrouse con forza a cruz do peto e comezou o ascenso, coma se de unha

alfombra voadora tratarase.

Sentiu , nos primeiros instantes medo, sorpresa. Pero a medida

que pasaban os segundos, os minutos comezo a gozar.

A ponte parecía lixeira, voaba a ras da auga.

Subiron rio arriba. Na marxe esquerda puido ver a igrexa de Santa Mariña,

o cemiterio, a carballeira, o palco da música.

No outro lado, as viñas de Antón, que xa tiñan froito. O muíño.

Pronto comezaron a remontar o voo sobre o bosque, rozando as copas de algúns pinos.

Tal alto subiron que divisou toda a bisbarra, os pobos e incluso a cidade.

Ao chegar preto das nubes gustoulle atopar ao Sol inmenso . A súa

cor era laranxa.

A mar, tranquila. Moi azul.

O medio de transporte parouse. Entón puido sentarse no seu lugar favorito, no petríl.

¡Non o podía crer!.

Abanando as pernas, como se fose unha cativa, pensaba que, dende alí, as

persoas non se vían, sómente as podía imaxinar. E as pensou sendo ben iguales.

Preguntouse se a distancia, o coñecer outros mundos, o parase a pensar, axudaría a que

ninguén se síntese o embigo do mundo.

Quedou sen resposta.

Neses intres alguén tocoulle no brazo. Virouse.

¿Unha cabezadiña ao sol?.

É o que ten pechar os ollos, cando se está cansa.

Mi.